Bij klagen druk je op de pauzeknop

Bij klagen druk je op de pauzeknop

Je hebt van die momenten dat je jezelf hoort zuchten over wat je collega’s of huisgenoten allemaal niet of juist wel doen. Als je niet uitkijkt, ga je er ook nog over klagen tegen anderen. Wat vind jij er nu van, belachelijk toch!? Je komt er geen steek verder mee. 

Als je ergens van baalt, ga je al snel vergelijken en oordelen. Dat is een automatische reactie. Stop zodra je aan het wijzen gaat. Het helpt je enorm als het je lukt om de pauzeknop in te drukken als je jezelf hoort jij/hij-bakken: “jij dit, hij dat” ……. Stop!

1. Wat is je gevoel?

Sta even stil bij wat je zelf eigenlijk voelt: ben je machteloos, gefrustreerd of teleurgesteld? Hoe komt dat? En waar zit dat dan vooral in? Had je andere verwachtingen, of past wat er gebeurt niet bij jouw ideeën en overtuigingen? Lastig he.

Dan is het de kunst om te accepteren dat je je voelt zoals je je voelt en de situatie is zoals hij is. Daarmee verdwijnt de ergste onrust. 

2. Wat wil je? 

Zo ontstaat er ruimte om te onderzoeken wat je wilt. Maak een zo concreet mogelijk beeld van wat je graag wilt bereiken. Denk hierbij aan: welke rol je wilt spelen, hoeveel vrijheid je hebt in je werk, hoe je met elkaar om wilt gaan, met wie je samenwerkt, hoeveel tijd je ergens aan wilt besteden, waar je woont en werkt, welke vernieuwing je wilt realiseren. 

Wat wil ik

3. Wat kan ik nu doen?

Hoe beter je weet wat je wilt, hoe makkelijker het is om antwoord te geven op de vraag wat jij zelf kunt doen. Vaak is dat iets wat je spannend vindt en weinig doet. Dus het vraagt wat lef om in de actie te komen. Maar het geeft een heel lekker gevoel als je daar doorheen gaat en het toch doet. Zelfvertrouwen. 

Actie is de brandstof van voldoening. 

Door jezelf regelmatig af te vragen “Wat kan ík nu doen?”, neem je de regie. Het geeft energie om zelf aan het roer te staan. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *