Is het wat het lijkt

Is het wat het lijkt

Je hebt van die mensen … Je lijf staat al strak als je ze ziet en je wenkbrauwen schieten spontaan in een frons, zo groot is je ergernis. Maar is het wat het lijkt? Vindt iedereen die persoon irritant, of geldt dat eigenlijk vooral voor jou? Het kan heel interessant zijn dat eens eerlijk te onderzoeken.

Projectie

In een fractie van een seconde vormen we een oordeel over onze omgeving, collega’s, ontmoetingen. Projectie is de basis van ons handelen, zonder dat we het in de gaten hebben. We zien de ander niet in het juiste licht, maar gekleurd door onze eigen complexen. Daarmee lopen we het risico de ander onvoldoende recht te doen, want door ons oordeel zien we niet wie de ander is. Door je hiervan bewust te zijn, kun je je losmaken van je eerste indruk en bekijken of die wel waar is. Dat geeft ruimte en een stuk minder irritaties!

De slordige versus de treuzelaar

In mijn eerste team, nu bijna twintig jaar geleden, zaten twee jonge vrouwen die dagelijks tegenover elkaar aan het werk waren en zich steeds meer ergerden aan elkaar. De een was weldoordacht en secuur, de ander wist van aanpakken en probeerde graag nieuwe dingen uit. Allemaal mooie eigenschappen. Maar de een vond de ander ‘slordig’, de ander vond de een ‘een treuzelaar’. Het leuke is, het is allemaal waar. Het is en-en. De kracht van de een, werd haar valkuil als ze te ver doorging: paralysis by analysis, zoals de Britten zo mooi zeggen. Die verlamming die zij regelmatig voelde als ze maar bleef denken, daar zat ze mee. Geen wonder dat ze -in dat licht bekeken- de ander te snel en te slordig vond. Als leidinggevende vond ik het heerlijk dat de ander lekker aanpakte, van alles uitprobeerde en nieuwe wegen vond. Maar de kracht van de ander, haar snelheid, werd haar valkuil als ze te snel werd, dan slopen de slordigheidsfouten erin. Daar baalde ze van. Geen wonder dat zij -in dat licht bekeken- wat jaloers was op het foutloze werk van de een en zich eraan ergerde dat zij alles drie keer doordacht (ja, als je er zo lang over doet!). Als leidinggevende vond ik het top dat de een met haar doordachtheid heel doeltreffend was. Ze hadden allebei een andere aanpak, maar zetten elk op hun eigen manier mooie resultaten neer. Maar een team? Niet echt.

De keuze: elkaar in de weg zitten of aanvullen

Dat moest beter en leuker kunnen, daar was ik van overtuigd. Beide collega’s waren niet zo blij met die onderlinge irritaties. In 1-op-1 gesprekken hebben we hun actie-reactie uitvergroot zodat ze voelden hoe ze eigenlijk heel natuurlijk op elkaar reageerden. Dat het teveel van de kracht van hun collega een allergie was, omdat het raakte aan hun eigen valkuil. Je hebt dan de keuze: je kunt je dan lekker blijven ergeren, of je kunt het van een andere kant proberen te bekijken. Ik heb ze gevraagd hoe ze elkaars kracht beter konden benutten. Het kwartje viel. Daar hadden ze wel concrete ideeën over. Ze gingen erover in gesprek en bedachten samen een manier om elkaar te versterken. De een vroeg vaker frisse ideeën en ‘wat-zou-jij-doen?’ aan de ander en de ander liet de een graag nog even een kritische vraag stellen of iets nakijken voor de start. De onderlinge irritaties waren veranderd in bijdehante opmerkingen waarbij ze elkaars valkuilen eens lekker op de hak namen en er daarna samen hartelijk om lachten.

Een sterk en enthousiast team

Een tijdje later wachtte me een leuke verrassing. Eerst kwam de een me om een week verlof vragen, vijf minuten later kwam de ander met dezelfde vraag voor dezelfde week. Ze vroeg het met zichtbaar ingehouden plezier. Wat was hier aan de hand? Hadden ze samen meegedaan aan een prijsvraag van het reclamebureau waar we veel mee werkten …. en een reis voor twee gewonnen! Tsja, dat werd voor mij een week bikkelen. Want ik kon natuurlijk niet anders dan dit op alle vlakken winnende team samen te laten genieten van hun succes in de Portugese zon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *